KERBELAYI ANMAK MI  ANLAMAK MI

Muharrem ayındayız. Bu ay Hz. Peygamber (sav)’in yasının, acısının yaşandığı bir aydır. Bizler, Hz. Muhammed (sav)’in matemini, evine düşen acıyı muharrem ayında hatırlarız.

Günümüzde İslam coğrafyasında yaşananlar, mezhebi, meşrebi ne olursa olsun Müslümanların Kur’an’ı, Hz Peygamberi, Kerbela’yı,  Hz. Hüseyin (r.a) ve arkadaşlarını doğru okuyamadığını, doğru anlamadığını ortaya koymaktadır. Onun içindir ki bugün etrafımızda nice kerbelalar yaşanmakta, kardeş kanı akmaktadır.

DÖKÜLEN HER DAMLA KAN KERBALAYI HATIRLATIYOR

Bir insanı yaşatmanın bütün bir insanlığa can vermek olduğunu müjdeleyen, insanları öldürmekle değil, yaşatmakla mükellef kılan dinimiz İslam ve bunca Müslüman varken yüreklerimiz kan ağlıyor, İslam coğrafyasında can pazarı yaşanıyor, her gün yangınlarla kasıp kavruluyoruz.

“Hep birlikte Allah’ın ipine (Kur’an’a) sımsıkı sarılın. Parçalanıp bölünmeyin. Allah’ın size olan nimetini hatırlayın. Hani sizler birbirinize düşmanlar idiniz de O, kalplerinizi birleştirmişti. İşte O’nun bu nimeti sayesinde kardeşler olmuştunuz. Yine siz, bir ateş çukurunun tam kenarında idiniz de O sizi oradan kurtarmıştı. İşte Allah size ayetlerini böyle apaçık bildiriyor ki doğru yola eresiniz” (Ali İmran/103) fermanını anlasaydık, bu halde olur muyduk.

“İnsanı insandan ayırıyorlar

Bu sizden bu bizden kayırıyorlar

Dört kitap ne diyor anlamıyorlar

Ortalık karıştı düzen bozuldu

Yetiş ya Muhammed yetiş ya Ali”  diyerek sen ben ayrımı yapar mıydık?

IŞID YENİ KERBALALARA ZEMİN HAZIRLIYOR

Bütün dinler öldürmeyi lanetlerken, cana kıymayı en büyük cürüm ilan ederken barış dini İslam’ın temsilcileri olarak ölenin “Allah”  öldürülenin “Allah” dediği bir ortamda  kan akıtır mıydık?

Bir çiçeğe, bir karıncaya, bir kediye bile şefkat ve merhametle emredilirken öldürmek için sudan bahaneler uydurur muyduk?

Saltanat ve hükümranlık ihtirası, güç ve iktidar tutkusu uğruna baskı, zorbalık, zulüm, şiddet,  ölüm, öldürme ve katliamlarla her tarafta dehşet saçar mıydık?

Bir taraftan “Müslüman terörist olamaz” derken, barış dini İslamı terör ile anılır hale getirir miydik?

Geniş dünyayı daraltıp, kendi dar dünyamıza, sığdırmaya çalışır mıydık?

Zararı kara bulutlar gibi üzerimize çökecek fitne tufanını çıkartır mıydık?

Bir olmak, diri olmak gerekirken bir birimizi boğazlar mıydık?

Allah Resulü’nün mümtaz torunu Hz. Hüseyin (r.a)’ın bizden beklediği ve istediği sevgi, saygı, hakka, hukuka riayet, insana hürmet, insanın fikrine önem vermek, dinlemek, anlamaktır. Bizlere düşen, İslam toplumunda insanlar arası ilişkilerde kaybolan bu değerleri öne çıkarmaktır.

Her yıl muharrem ayında Kerbela Faciası’nı, acıların tazelenmesi, yaraların yeniden açılması için değil; Hz. Hüseyin Efendimizin uğrunda canını feda ettiği hak, adalet, rahmet, merhamet, müsamaha ve şefkat duygularının yeniden ihyası ve her meslekteki insan ilişkilerine yeniden yansıması için anmalıyız.

HÜSEYİN OLMAK ZULME KARŞI BİR DURUŞTUR

Bize düşen, Sünni olsun Alevi olsun bir Müslüman olarak Sevgili Peygamberimiz (sav)’in dünyadaki reyhanlarından/çiçeklerinden bir çiçek ve cennet gençlerinin beyefendisi olan ehlibeytin göz bebeği Hz. Hüseyin’in şahadetinin manasını, onun haksızlığa karşı çıkışındaki şuuru kavramak ve davası uğruna canını feda etmesinin Müslümanlara muhabbet ve birlik-beraberlik olarak dönmesini sağlamaktır. Nitekim ölmeden önce onun son sözlerinden biri anlam itibariyle (yaklaşık olarak) şöyledir:

“Yüce Rabbim! Gökten merhametinle bana güç kuvvet indirerek düşmanlarıma beni galip getirmeyeceksen, şahadetimi Muhammed ümmetinin hayrına, kurtuluşuna vesile kıl. Haksızlığa, zulme, dayatmaya karşı, hak adına yürüdüm. Gerekirse bu uğurda canımı vereyim. Eğer galip gelemeyeceksem, sırtım yere düşecekse hak dava uğruna akan kanımı bir hayrın, Müslümanların bir silkinişinin, bir güçlenmesinin sebebi kıl!”

Hz. Hüseyin haksızlığa karşı bir ışık yakmıştır, zalime karşı direnmiş ve doğruluk adına samimi bir yürüyüş içinde olmuştur. Belki muvaffak olamamıştır ama tarihe bir referans ve ibretli bir dipnot koymuştur. Hak ve adalet adına cesur davranmanın, hak ve adalet adına ayakta durmanın bir modeli ve örneği olarak Hz. Hüseyin (r.a) en önlerde, en yüksek mevkilerdedir.

Hüseyin demek, Allah’a olan ahdini yerine getirmenin adıdır. Onlar vazifelerini en iyi şekilde yerine getirenlerdir.

Hüseyin bir duruştur, çağdaş firavunlara karşı bir Musa, Nemrutlara karşı bir İbrahim’dir. Hüseyin Allah’a ve resulüne icabet etmenin adıdır.