Dağların Ardındaki Çiçekler
SANDIKLI ÇAMBEYLİ ÖĞRENCİLERİ
Nisan ayı 2011 içinde Sandıklı ilköğretim ve lise öğrencilerinden 4575 talebeyi Afyonkarahisar ve Dumlupınar’daki şehitliklere taşıma sırasında bizlerde rehber olarak birlikte bulunduk.
Tam 32 gün sürdü bu program.
Sandıklı Milli Eğitim Müdürlüğü çok iyi planlamış. Hiçbir aksama sıkıntı olmadan bir ay içinde program gerçekleştirildi. Gerek okul Müdürleri, gerekse öğretmenler, öğrencilerin şehitlik gezileri sırasında buraların önemini kavramaları için büyük çaba içinde oldular.
Her okulu izleme ve değerlendirme imkânı bulduk.
ÇAMBEYLİ İLKÖĞRETİM OKULU BAŞKAYDI
Hele bir okul vardı ki o bambaşkaydı. Otobüs kaptanımız Bahri Tekler ile sabahın sekizinde yola koyulduk bizim otobüse Çambeyli köyündeki çocukları alacak diğer otolar ile yolda birleşecektik. Önce Karadirek Kasabasındaki dar bir köprüden geçtik. Kıvrıla döne dağlara tırmanırken Büyük Taarruz öncesi Altay paşanın süvarilerini geçirdiği yerleri görerek doruklara tırmandık. Ortalık zümrüt yeşili. Plato mükemmel derken karşımızda Çambeyli Köyü. Öğrenciler bizi alkışlarla karşıladı. Hani sevindik bizde, İlk defa böyle bir şeyle karşılaştık çünkü. Aşağı inince hepside elimizi sıktılar, hoş geldiniz dediler İnanın şaşırdık,
HEPSİDE AKÇA PAKÇAYDILAR
Hepside akça pakça tertemiz çocuklar. Konuşmaları düzgün. Tek sıra halinde itişmeden kakışmadan otobüse bindiler.
Ohhoo bu bücürler şimdilik böyleler birazdan zıvanadan çıkarlar dedik içimizden. Köyden ayrılırken hep birlikte kazasız belasız bir gezi için dua ettiler. Kaptan Baki ağabeyle baka kaldık.
Bizim otobüste 4 öğrenci fazlaydı diğer otobüse aktaracaktık. Öğretmenler çocuklarımızı bizden ayırmayın hep birlikte olmak istiyoruz biz ayakta onların arasında oluruz dediler.
ŞEHİTLİK GEZİSİNDEN ÇOK FAYDALANDILAR
Şehitlikleri gezdik, hep ön tarafa gelen ve pür dikkat dinleyen onlardı, soru soran öğrenmeye çalışanda onlardı. Gezerken kitabeleri okuyan not alırken gördük bu çocuklarımızı. O minik ellerini açarak tertemiz yüreklerinden dua okurken izledik bu çiçeklerimizi.
Otobüse bindiğimizde öğretmenleri hadi bakalım çocuklar gördüklerinizi dinlediklerinizi yazın; dediklerinde aynadan bakınca koltuklardan başka bişi gözükmüyor, fısır fısır yazıyorlardı.
Alabildiğine şaşırdık; Nasıl olur dedik dağların ardından, Çambeyli’den aldık bu çocukları bir kolejden değil diye…
ÖĞRETMENLERE HAYRAN KALDIK
Afium’da lunaparkta çarpışan arabalarda, atlıkarıncalarda izledik şen şakrak hallerini. Muhammed Kara, Süleyman Çimen ve Erdem Doğru öğretmenler bütün çocukların eğlenmesini sağladılar. Hiçbirini boynu bükük bırakmadılar. Büfenin önünde kendi ceplerinden para verirken izledik.
Bu arada yağmur yağıyordu şıpır şıpır. Belikli çoğunun ayakları ıslanmıştı. Gülcan Ergün ve Betül Çeliker hanım öğretmenleri ellerinde bir tomar çorapla gördük. Örgencilerinin ıslanan çoraplarını değiştiriyorlardı. Merhamet timsali bir Ana gibi.
Öğretmelerimizin eseriydi bu çocuklarımızın güzelliği.
İdeal sahibi olmak buydu. Nesil yetiştirmek buydu. İstikbal bu, gelecek buydu.
Dönüşümüzde köylerine bıraktık Çambeyli’nin çiçeklerini. Aklımız onlarda kalmıştı. Ama asıl aklımız bu muhteşem öğretmenlerimizdeydi. Sanki bir rüya gibiydi.
İkincisini görmeyi çok arzuladık bu rüyanın. Ama bir hakikat, bir marifet vardı ortada çok azını yazabildik bu gerçeğin… Çambeyli İlköğretim Okulu Müdürü ile, veliler ile, öğretmenler ile, tam bir ekip olmuşlar. Asrımızın Öğretmeni de öğrencisi de böyle olmalı. Çambeyli’de bu ışığı gördük. ARİF YAĞCI
Yazarın Önceki Yazıları
YORUMLAR