Camiler Sosyal Hayatın Kalbidir

İnsanın yaratılış gayesi Allah’a (c.c) kulluk etmek ve yeryüzünü O’nun razı olacağı şekilde imar etmektir. Yüce Rabbimiz “Ben cinleri ve insanları, ancak bana kulluk etsinler diye yarattım”(Zariyat/56), “Allah, sizi yerden, topraktan yarattı ve sizden yeryüzünü imar etmenizi istedi.” (Hud, 11/61.) buyurmaktadır. Bunun idrakinde olanlar yaptıkları her işi Allah (c.c)’ın adını anarak ve karşılığını O’ndan bekleyerek, rahmet ve merhameti esas alarak yaparlar.

GÖNÜL DÜNYALARINI İMAR EDENLER KAZANIR
Yeryüzünü imar etmeyi hedefleyenler öncelikle gönül dünyalarını imar etmeleri gerekir. Gönül dünyasını imar etmek imana, tevhide, İslamiyet, sadakate, teslimiyete ve güzel ahlaka bağlıdır. Kalplerini imar edenler hayatlarını imar etme ve ömür bulma, ömrü bereketli kılma adına camileri imar etmekle mükelleftirler. “Allah’ın mescitlerini ancak Allah’a ve ahiret gününe inanan, namazı kılan, zekâtı veren ve Allah’tan başkasından korkmayan kimseler imar ederler. İşte hidayet üzere oldukları umulanlar bunlardır” (Tevbe 18) ayetinin belirttiği vasıflara sahip olanlar, içinde bulundukları toplumun ıslahı adına Peygamberimizin (s.a.v) “Yeryüzü bana mescit kılındı” (Nesai, Mesacid, 42) buyurmasına rağmen Kâbe’nin iz düşümü ve şubesi konumundaki cami ve mescitleri imar ederler.

CAMİLER TOPLUMUN KALBİDİR
İslam’a göre, iman dairesinde olan ve kulluğun gereğini ifa edenler temiz kabul edilirken, günahlardan temizleyen her söz ve amel de temizleyici kabul edilmiştir. Bunun içinde kulun Rabbini hatırlayarak ve O’nun rızasına uygun gerçekleştiği her ameli birer ibadet, ibadetin yapıldığı her yer kutsal ve temizdir.
İnsanları kardeş kabul eden dinimiz birlik ve beraberliği tevhitte toplamış, amellerin de birlik ve beraberlik içinde eda edilmesini emretmiştir. Toplumun bir vücut haline gelmesi adına en güzel kulluk sembolü olan Efendimize (sav) benzemek, O’nun gibi kulluk etmek, amellerimiz ve yaşantımızı şekillendirmek gerekir. Efendimiz (sav) birliği, beraberliği, kardeşliği pekiştirmek, tevhit ile vahdet arasındaki ilişkiyi kurmak; imanın ve İslam’ın toplumsal boyutlarını geliştirmek adına ilk fırsatta Kuba mescidini inşa ederken Medine’de de ilk iş olarak Mescid-i Nebeviyi yaptırmıştır.
Kalp, beden şehrinin nasıl merkezi ise sosyal hayatın kalbi de camilerdir. Kalp nasıl ki bedende dolaşan kanı temizleyerek hayatın devamı ve bekası adına bir görev eda ediyorsa camilerde toplumun arınma, temizlenme ve yeniden hayat bulma merkezidir. Günahlardan arınma, berraklaşma, saf haline gelme rafinerileridir. Amellerin ruhu olan niyetlerin istikamet bulduğu, namazla duaların şekillendiği, kalplerinin sükûna erdiği, gönüllerinin imar edildiği, zihinlerinin beslendiği kutsal mekânlardır. Müslümanlar günde beş kere, haftada bir kere, yılda iki kere olmak üzere camilere davet edilmekte, Allah’ın boyası işle boyanmaya teşvik edilmektedir.
“Mescitler şüphesiz Allah’ındır. Öyleyse oralarda Allah’a yalvarırken başkasını katmayın” (Cin 18) ilahi ikazından da anlaşıldığı gibi camiler, Allah (c.c) adına bir araya gelme, O’ndan isteme, O’nun emirlerine boyun eğme mekânıdır. Orada O’nun rızasını arayanlar sürekli kazanma kuşağında kendilerine yer bulurlar.
Cennetin anahtarı (Tirmizi, Taharet, 1) ve dinin direği olan namaz ile insanlar imanı imar ederken, mümin sıfatını kazanırken, camilere devam ederek de kardeşliği, birlik ve beraberliği imar ederler. “Mescidler yeryüzünde Allah’ın evleridir. Gökteki yıldızların yer ehlini aydınlattıkları gibi, onlarda gök ehlini aydınlatırlar” (Heysemi, Mecmeuz-Zevaid 117) hadisince beldelerini mescitlerle aydınlatanlar, huzura giden yolu aydınlatmış olurlar. “Her işin başı İslam, direği ise namazdır” (Tirmizi, İman, 8.) hadisine kulak vererek camide buluşanlar arşın gölgesinde kendilerine yer bulma imkânına kavuşurlar.