Biri gelse tüm borçlarımı sıfırlasa, birde üzerine afiyet 10, 20 bin lira verse...

Hayat sıkıcılıktan çıkar, neşeli bir hal alır.

-Ufff hayat ne sıkıcı yaaa!!!

-Hayat sıkıcı değil, paran yok behçet.

İşte tüm olay bu değil mi?

Bugün sizin canınız sıkılmıyor. Benimde öyle...

Sadece param yok. Buda bana ait bir suç değil. Hep anne ve babamın suçu.

Yani onlarında değil...

Üvey anne ve babamın suçu.

Memlekette iş var.

Memlekette yemiş var.

Memlekette kale var. Memlekette saray var.

Memlekette ne eksik peki?

İnsanlık eksik, birisi çok kazanıyor. Kazancını benim üzerimden kazanıyor... Üstelik benim vergimle ve benim harcamalarımla, benim emeğimle ve benim zamanımla...

Aslında Psikolojimin bozulması benim suçum değil, anne ve babamın suçu.

Devlet Annemin ve...

Devlet babamın suçu...

Neden bana bakmıyor.

Yani;

● Hastahaneye para vereceksem.

●Okula aidat vereceksem.

●Elektriğe Kaçak bedel ödeyeceksem.

●Yeme-İçmeme en yüksek paramı ayıracaksam.

●Bir kıyafeti 5 gün üst-üste giyeceksem.

●Sabah 8 akşam 8 çalısacaksam.

●Emeğimi yok parasına satacaksam.

Ne anladım bu işten. Mesela siz markete gittiğinizde bir paket çayın bedeline 12 lira yazmışlarsa bunu 10 lira yapın diyormusunuz?

-Ben demiyorum.

Peki işverene iş görüşmesine gittiğinizde nekadar alacağım diyormusunuz?

-Ben diyorum.

Öylese Emek gücünü bedava (Ç) almaya çalışanlar var. İşte tüm suç bunun...

Burda yine suçlu Annemi ve babamız...