OĞLUMA MEKTUP
Oğlum!!!
Canımın yarısı, ilk göz ağrım…
18 yıl mı olmuş? Zaman ne çabuk dolmuş?
9 Kasım 1997 günlerden Pazar…
Minik bir kalp, tatlı bir surat ve dimdik bir baştı, Rabbimden bana armağan..
Aslında sen öğretmeye gelmiştin. Bunun bilincine çok sonra eriştim.
Önce sevgiyi, karşılıksız sevmeyi öğrettin bana. Pasaklı bir çocuğu, sokaktaki kedi yavrusunu sevdiğimi zannederdim önceleri..
Sonra elimden tutup kaldırdın beni, henüz dokuz aylıktın. Ve seninle attım ilk adımlarımı doğruya, güzele, iyiye..
Birlikte koştuk, birlikte takılıp düştük seninle..
İlk kelimen NBA olsa da, çok gecikmedi ANNE deyip, ayaklarımın altına cenneti sermen.. Beni o makama yükseltmen..
Sen büyürken meleğim; o güzel başın hiç düşmedi, hiç eğilmedi.
Okumayı öğrettin bana, üç yaşındaydın. Bazı meyvelerin erken olgunlaştığını öğrendim seninle. Sen o meyvelerin enn tatlısıydın…
İlkokula başladık birlikte. Kalem, defter kokusu daha güzel, daha anlamlıydı artık.
Bütün öğretmenlerin tarafından onurlandırılmayı öğrendim sayende. ‘’ Oğlunuz çok efendi ve çok ahlaklı’’ sözleriyle.
Senin başın benim omuzlarım dik oldu her zaman.
Dünyada onur ve ahlak sahibi olmanın hiçbir şeyle kıyaslanamayacak kadar değerli olduğunu öğrettin sen bana.
Notmuş, karneymiş nedir ki ahlak olmayınca.
Bugün 18 yaşına girdin meleğim. Pırıl pırıl bir delikanlı, güçlü, kararlı ve sağlam bir yetişkinsin şimdi..
Göğsüne yaslandığımda hissediyorum ki; beni saran kolların şefkat dolu iki kanat sanki…
Dilerim ki; o dimdik başın Yaradan’dan gayrı kimsenin önünde eğilmesin ömrünce…
İşte anlattım oğlum.
Aslında 18 sene önce,
seninle birlikte ben doğdum…
YORUMLAR