Babasının mezarı başında
Jandarma uzman çavuş Altan Ceyhan 21 ağustos 2002 günü teröristlerce yapılan hain saldırıda şehit oldu.Daha ömrünün baharındaydı.Yeni evlenmiş ve yavrusunu kundakta bırakarak gitmişti vazifesinin başına, ...
Jandarma uzman çavuş Altan Ceyhan 21 ağustos 2002 günü teröristlerce yapılan hain saldırıda şehit oldu.Daha ömrünün baharındaydı.Yeni evlenmiş ve yavrusunu kundakta bırakarak gitmişti vazifesinin başına, çocuklarına rızk kazanmak ve vatanı müdafaa etmekti amaç ama hainler onunda şahadet şerbetini içmesine sağladılar ve 21 ağustos ta hakka yürüdü.”Siz şehitlere ölüler demeyin bilakis onlar diridirler” ayetinden yola çıkarak ailesi Altan Ceyhan ölmedi o yaşıyor dediler ve her baba ve anne gibi vatan sağ olsun diyerek şehidin emaneti yetim yavruyu torunlarını biricik Altanlarının tek yadigarını Kemal’ini bağrına bastı.Acısına yavrusuna Altan’ına ağladı.Altan’ın emaneti ikiydi birisi oğlu diğeri eşi gelinlerini Altan’dan geriye kalan iki parçaydı.Acılı baba oğlunu kaybetti ama inancını ve duruşunu türkün gururunu asla kaybetmedi.Emanetleri bağrına bastı sahip çıktı ve her şehit babası gibi”vatan sağ olsun” dedi.
Daha sekiz aylıkken basından ayrı kalan şehit yavrusu minik Kemal babasını sadece resimlerinden tanıyor.Mezarı başında vakit geçiriyor ve baba hasretini böylece gidermeye çalışıyor.
21 Ağustos günü de böyle oldu ve şehit yavrusu Altan’ın guzusu,çiğer paresi biriciği Kemal Ceyhan babasının mezarının başına gitti ve basıyla hasret giderdi.Onun mezarındaki çiçekleri suladı.Otları temizledi ve resimlerine baktı, mezar taşını okşadı, tıpkı saçını okşar gibi, başını okşar gibi.Orada olmalıydı, gelmeliydi ve ona sarılmalıydı Kemal’im yavrum demeliydi.Okşamalı ve öpmeliydi,sevmeliydi yavrusu kuzusunu ciğer paresini ama olamadı olamadı çünkü bundan tam 12 sene önce Altan şehit olmuştu gelemezdi.Küçük Kemal saatlerce babasının mezarı başında bekledi ve ona hasret sarılı, kucakladı ve defalarca öptü. Görenleri ağlattı, yürekleri dağladı, yaraları bir kez daha açıldı dedenin, ninenin ve annenin ama yapılacak bir şey yoktu, Altan şehit olmuştu.Vatan sağ olsun.
Yaşadığı olayı dernek başkanı İsmail Kumartaşlı şöyle anlatıyor;”şehidimizin evine gitmiştik ailesiyle konuşuyor ve yapacaklarımızı kendilerine anlatıyor acılarını paylaşıyor ve onlara destek olmaya çalışıyorduk, biz şehidimizin anne ve babasıyla ve de eşiyle konuşurken Kemal daha sekiz aylık falandı biz konuşmaya daldığımız sırada karşısına bakıyordu duvara doğru ve gülüyordu kafasını sallıyor baba baba diye sesleniyordu.Başkan Kumartaşlı yüreklerimiz bir kez daha yaralandı abi ve hepimiz bir hoş olduk.Annesi, dedesi ve babaannesi ağladılar.demişti.Evet şehitler ölmez Allah kuranı keriminde bildiriyor.Onun içinde yıkanmaz ve kefenlenmezler.
Küçük Kemal Ceyhan babasının mezarı başında ölümünün sene-i devriyesinde bulundu, ağladı, sarıldı, öptü, çiçekleri suladı ve dualar etti.Yetmiş akrabasına da şefaatçi olacak olan bir babanın evladı olarak, bu millet arkanda, bu devlet arkan, her şey senin arkanda ,seninle beraber,her şeyden daha da önemlisi Allah seninle beraber.Yürü Kemal’im babanın intikamını almaya.Koç yiğitler gibi deden, babaannen ve annen seni yetiştirecekler.Onlar çok iyi bilirler, yetim bizim inancımızda, töremizde kutsaldır.Seni üzmemeye,seni kırmamaya,bir dediğini iki etmemeye ve tüm sıkıntıların üstesinden gelmeye sana hiçbir şeyi bildirmeden hayatı ve acılarını yaşamaya devam edecekler.Yeter ki, sen büyü yetiş ve hayata atıl sana bugünlerinde kol kanat geren dedeni amcanı ve anneni ve babaanneni de asla unutma onlar senin bu hayatta her şeyin…..
Şehitler ölmez ,vatan bölünmez.